Leikfélag Hafnarfjarðar heldur ótrautt áfram með sína einstöku „tilraun“, þ.e. að setja upp fimm leiksýningar í striklotu, þar sem fimm leikstjórar úr röðum félagsmanna fá að spreyta sig á verðugum verkum. Fjórða verkefnið í þessari uppsetningaröð, Birdy eftir Naomi Wallace, byggt er á samnefndri skáldsögu Williams Whartons var frumsýnt nú fyrir skemmstu. Leikstjóri er Ingvar Bjarnason og er þetta frumraun hans í leikstjórastólnum auk þess sem hann þýðir verkið og það alveg prýðilega.
Það er skemmst frá því að segja að Ingvar virðist af frumraun sinni að dæma eiga fullt erindi í leikstjórastólinn, Birdy er að mati undirritaðs best heppnaða sýningin af þeim fjórum sem LH á að baki íþessari sýningalotu. Ingvari tekst (með dyggri aðstoð leikhópsins) að búa til fallega og heildstæða sýningu og vera verkinu trúr sem stundum hefur skort upp á í sýningunum í þessari uppsetningarlotu félagsins.
Leikritið gerist á tímum Víetnamstríðsins og lýsir vináttu tveggja mjög ólíkra einstaklinga, Als og Birdy, sem eiga það þó sameiginlegt að vera utanveltu og búa við erfiðar heimilisaðstæður. Annars vegar gerist sagan á geðveikrahæli þar sem Birdy er vistaður eftir að hafa orðið fyrir áfalli á vígvellinum og Al er fenginn til að reyna að ná sambandi við hann að beiðni móður Birdys. Hins vegar segir frá æsku þeirra og hvernig Birdy verður sífellt heillaðri af fuglum. Þessum tveimur sögum er haganlega fléttað saman í leikgerðinni og þær styttingar sem leikstjóri hefur gert skaða hana ekki.
Í hlutverki Als eldri (sem er þó varla tvítugur) nær Snorri Engilbertsson einkar vel að túlka angist og reiði þess sem horfir upp á besta vin sinn vitstola og finnur að geðheilsa hans sjálfs hangir á bláþræði eftir stríðshryllinginn. Í öllu átakaminna hlutverki sem Birdy stóð Stefán Benedikt Vilhelmsson sig með ágætum og einnig stóðu þær Hera Guðbrandsdóttir og Kristín Anna Sigurðardóttir sig með stakri prýði í hlutverkum þeirra félaga sem unglingar. Reynsluboltinn Halldór Magnússon fór létt með geðlækninn Dr. Weiss og Tryggvi Bjarnason fór vel með lítið hlutverk Rendaldis sjúkraliða.
Öll umgjörð verksins er, eins og oftast nær, til mikillar fyrirmyndar hjá Leikfélagi Hafnarfjarðar. Leikmynd þjónar verkinu ágætlega og nýtir hið litla leikrými til hins ítrasta en reyndar átti ég dálítið erfitt með að skilja af hverju sumar skiptingar fóru fram í ljósum en aðrar í blackouti, hef á tilfininningunni að blackoutin hafi yfirleitt verið óþörf.
Það er ljóst hið nýja húsnæði LH í gamla Lækjarskóla hefur virkað sem vítamínsprauta á félagið og mikið og gott uppbyggingarstarf hefur farið fram. Hvergi skortir á metnað og leikhópur félagsins vex ásmegin með hverri sýningu (sem er þ.a.l. afar hraður vöxtur þessa dagana). Þrátt fyrir þrjár frumsýningar á þessu leikári er engan bilbug á þeim Hafnfirðingum sjá, a.m.k. tvær í viðbót eftir áramót og jafnvel fleiri. En að lokum langar mig að taka undir orð formanns LH og segja „Velkominn Ingvar!“
Ármann Guðmundsson
